Poznaj tajniki fotografowania nocą

2011-10-17

Gdy promienie słońca znikają za horyzontem wieczorową porą, niebo zmienia kolor, a o zachodzie słońca przybiera najcudowniejsze barwy. Następnie latarnie uliczne zapalają się jedna po drugiej, odsłaniając głównych bohaterów nocy i dając początek zupełnie innej scenerii niż ta, z którą mamy do czynienia w ciągu dnia.

By 6 kwietnia 2010

Z pewnością od czasu do czasu zastanawiacie się, jaką wiedzę posiadają profesjonalni fotografowie, że potrafią robić doskonałe zdjęcia w tej cudownej nocnej scenerii. Poniżej odkrywamy kilka sekretów.

Dlaczego przy robieniu zdjęć nocą trzeba stosować inne techniki? Gdy wyruszamy z aparatem z domu po zachodzie słońca, próbujemy celować obiektyw tu i tam, usiłując uchwycić klimat, jaki tworzą żywe barwy ciemnej nocy. Jednak niestety musimy spodziewać się, że efekty wcale nie będą świetliste. Do tego, w przeciwieństwie do zdjęć robionych w ciągu dnia w mocnym świetle, podczas prób robienia zdjęć nocą czyhają na nas niewidoczne przeszkody.

Ilość światła słabo oświetlająca tło, ogromny kontrast pomiędzy obszarami oświetlonymi i nieoświetlonymi, wymagany długi czas naświetlania, szum, nie wspominając o niechcianych źródłach światła pojawiających się zewsząd w kolorach, jakich nigdy nie widzieliśmy i poruszonych, nieostrych obiektach. Tak, przed nami wiele problemów do rozwiązania, jeśli chcemy robić przyzwoite zdjęcia nocą. Ale przecież... „dla chcącego nic trudnego”. Ponadto to, co wydaje się przeszkodą, można wykorzystać jako atut. W ten sposób możemy robić zdjęcia o szczególnej atmosferze, tak charakterystycznej dla nocnej pory. Dowiedzmy się, jakie wskazówki mają dla nas członkowie klubu „Night View”, zrzeszającego specjalistów od nocnego fotografowania.

Artykuły udostępnione przez www.nightview.co.kr

Astrofotografia

Tekst i zdjęcia: Jaehond Chung

Pomimo iż astrofotografia jest bardzo wąską działką fotografii, można uznać ją za element zdjęć nocnych, z uwagi na fakt, że większość astrozdjęć robiona jest nocą. Jednakże istnieją również astrozdjęcia robione w ciągu dnia, na przykład zdjęcia słońca lub księżyca na porannym niebie. Jeśli mowa o astrofotografii, przede wszystkim należy pamiętać, że istnieją dwa główne rodzaje techniki – fotografowanie przy użyciu statywu i fotografowanie z prowadzeniem.

Mówiąc krótko, technika fotografowania z prowadzeniem polega po prostu na fotografowaniu gwiazdozbioru, mgławicy, planety lub obiektu Messiera poprzez uważne podążanie za obiektem z zastosowaniem długiego czasu naświetlania. Jest ona znana jako metoda nakładania. Po drugie, do zrobienia zdjęcia można wykorzystać teleskop w połączeniu z aparatem (metoda ostrości stałej lub pośrednia). Wreszcie zdjęcia można również robić przy użyciu teleskopu z montażem paralaktycznym lub azymutalnym zamiast aparatu. Fotografowanie z prowadzeniem jest czymś nieznanym przeciętnemu odbiorcy. Skoncentrujmy się zatem wyłącznie na fotografowaniu przy użyciu statywu.

Fotografowanie przy użyciu statywu wymaga przymocowania aparatu do statywu w celu sfotografowania wybranego obiektu na niebie. Przy zastosowaniu statywu można skorzystać z dwóch metod: stałej ostrości oraz ruchu dziennego. Ponieważ Ziemia obraca się, postrzegamy gwiazdy jako dryfujące i poruszające się po niebie. A skoro Ziemia obraca się o pełne 360 stopni w ciągu doby, oznacza to, że zmienia swoje położenie o 15 stopni na godzinę. Dlatego też, z naszej perspektywy, gwiazdy nocą zmieniają swoją pozycję o 15 stopni na godzinę w przeciwnym kierunku w stosunku do kierunku ruchu Ziemi. Metoda stałej ostrości wykorzystuje krótki czas naświetlania do robienia zdjęć gwiazd, które wyglądem bardziej zbliżone są do punktów niż do strumienia światła, który pozostawia za sobą smugę. Przy użyciu tej metody można fotografować skupiska gwiazda i całe konstelacje, a do pewnego stopnia nawet Drogę Mleczną.

Przyjmując, że korzystamy z aparatu 35 mm, wyposażonego w standardowy obiektyw 50 mm, możemy sfotografować gwiazdę, która pozostaje nieruchoma przez 15 sekund (przy nachyleniu 0 stopni). Im szerszy obiektyw, tym większy kąt widzenia i tym samym konieczność zastosowania dłuższego czasu naświetlania. I odwrotnie, im dłuższa ogniskowa teleobiektywu, tym węższy kąt widzenia i krótszy czas naświetlania.

Metoda ruchu dziennego wykorzystuje długi czas naświetlania do robienia zdjęć gwiazd ze smugą światła. Przy użyciu tej metody dobrze jest, oprócz gwiazd, uwzględnić w kadrze element krajobrazu, taki jak budynek, góry, pejzaż w tle. Dobry fotograf bierze również pod uwagę kierunek smugi gwiezdnej, prędkość i inne czynniki. Gwiazdy na półkuli północnej obracają się w lewo, od wschodu do zachodu, a Gwiazda Polarna jest elementem centralnym. Im bliżej Gwiazdy Polarnej, tym wolniej z pozoru obracają się inne gwiazdy i odwrotnie – im dalej od centrum, tym ruch wydaje się szybszy. Przy robieniu zdjęć ciał niebieskich można również dowiadywać się nowych informacji na temat poszczególnych konstelacji i obserwować niebo nocą. Robienie zdjęć komet i meteorów (spadających gwiazd) jest również bardziej interesujące przy zastosowaniu metody ruchu dziennego.

1. Metoda fotografowania: ruch dzienny
Data: 31 stycznia 2008
Miejsce: Naksan Park w Seoul Daehakro
Czas: od 20:20 do 22:40
(całkowity czas naświetlania: 2 godziny, 20 minut)
Zastosowany obiektyw: Pentax SMC DA FISHEYE 10-17
liczba ujęć: 254 zdjęć z czasem naświetlania w 30-sekundowych interwałach (wykorzystano kompozycję w programie Photoshop)
Akcesoria: statyw i urządzenie do pomiaru czasu

2. Metoda fotografowania: ruch dzienny
Data: 2 lutego 2008
Miejsce: dach budynku Koresco Condominium (oddział Chiaksan) w Hoengseong-gun, Gangwon-do
Czas: od 21:17 do 23:23 (całkowity czas naświetlania: 2 godziny i 6 minut)
Zastosowany obiektyw: Pentax SMC DA FISHEYE 10-17
liczba ujęć: 228 zdjęć z czasem naświetlania w 30-sekundowych interwałach (wykorzystano kompozycję w programie Photoshop)
Akcesoria: statyw i urządzenie do pomiaru czasu
Zdjęcie przedstawia Międzynarodową Stację Kosmiczną.

3. Metoda fotografowania: stała ostrość
Data: 5 maja 2008
Miejsce: Anmyondo, Taean
Zastosowany obiektyw: Pentax SMC DA FISHEYE 10-17
Akcesoria: statyw
Nigdy nie widziałem Drogi Mlecznej tak pięknie uchwyconej, z takim bogactwem szczegółów.

Opisane powyżej zdjęcia zostały zrobione przy użyciu aparatu analogowego 35 mm i oczywiście, wyniki mogą różnić się, w zależności od rodzaju zastosowanego obiektywu, wartości ISO i innych czynników. Należy również pamiętać, że w przypadku robienia zdjęć w obszarach górskich, wiejskich, nadbrzeżnych lub pustynnych zanieczyszczenie światła nie jest tak duże, jak na obszarach miejskich.

W miastach takich, jak Seul, gdzie zanieczyszczenie światła jest znaczne, możliwe jest zastosowanie metody stałej ostrości tylko do pewnego stopnia. Jednakże trudno jest fotografować konstelacje lub Drogę Mleczną z uwagi na fakt, iż rzadko są one widoczne. Można robić zdjęcia księżyca lub słońca z zastosowaniem metody ruchu dziennego, przy użyciu zwykłego aparatu analogowego. Jednakże fotografowanie gwiazd z zastosowaniem tej metody jest trudne z uwagi na zanieczyszczenie światła.

W przypadku korzystania z aparatu analogowego po zrobieniu zdjęć należy wywołać film i zrobić (zeskanować) odbitki. Nierzadko zakłady fotograficzne nie wykonują odbitek ani nie skanują kliszy z przekonaniem, że nic na niej nie ma. Dlatego też zawsze lepiej jest uprzedzić, że zdjęcia na kliszy to astrozdjęcia.

W przypadku korzystania z aparatu cyfrowego (lustrzanka cyfrowa) można, przy zastosowaniu odpowiedniego interwału, zrobić serię zdjęć gwiazdy, a następnie złożyć je w jedno zdjęcie, tak aby bardziej lub mniej uwydatnić smugę gwiezdną.

Najpierw należy użyć obiektywu szerokokątnego, tak aby zmieścić w kadrze jak najwięcej gwiazd i, korzystając z wizjera, ustawić kadr harmonizujący z tłem. Jeśli chodzi o wartość przysłony, szybkość migawki należy ustawić na 30-60 sekund w odpowiednim zakresie, tak aby uniknąć prześwietlenia zdjęcia. Następnie można robić zdjęcia po kolei przez żądany czas. Jeśli chodzi o ustawienia aparatu, do robienia zdjęć należy zastosować tryb ręczny, z ręcznym ustawianiem ostrości (bez ograniczeń), wyłączyć redukcję szumów, ustawić niską wartość ISO, a następnie ustawić balans bieli zgodnie z preferencjami. Następnie można robić zdjęcia przy użyciu statywu i wężyka spustowego lub urządzenia rejestrującego czas. Należy pamiętać o konieczności pełnego naładowania baterii.

Kolejnym krokiem jest zaimportowanie zdjęć zrobionych aparatem cyfrowym (lustrzanka cyfrowa) do programu Photoshop i wykonanie kompozycji warstwowej. W tym celu należy najpierw wybrać zdjęcie, które będzie zdjęciem głównym, przed otwarciem plików ze zdjęciami w odpowiedniej kolejności i nałożeniem ich na ten sam punkt na zdjęciu głównym. Przy nakładaniu na siebie dwóch zdjęć, w palecie warstw tworzona jest kolejna warstwa, w wyniku czego widoczne będą dwie warstwy. W oknie palety warstw powinno znajdować się niewielkie białe okno. Służy ono do trybu nakładania warstw na siebie, umożliwiającego wybór metody łączenia zarówno dla dwóch górnych, jak i dla dolnych warstw. Następnie należy wybrać opcję rozświetlania (Lighten) na środku skali. Opcja rozświetlania (Lighten) umożliwia podkreślenie oświetlonych obszarów w poszczególnych warstwach, tak aby smugi gwiezdne nie nakładały się na siebie, ale były realistycznie odzwierciedlane. W miarę nakładania poszczególnych warstw w przedstawiony sposób, smugi gwiezdne stają się coraz bardziej wyraziste, aby w końcu utworzyć jeden obraz.

Wskazówka dla fotografa: w zimie aparat lub obiektyw może zamarznąć lub pokryć się rosą. Aby w pewnym stopniu temu zapobiec, można przykryć obiektyw specjalnym futerałem ogrzewającym.

Fascynująca nocna uroczystość – fajerwerki

Tekst i zdjęcia: Jungdae Kim

Podstawowy ekwipunek wymagany do robienia zdjęć fajerwerków to lustrzanka cyfrowa wyposażona w tryb wyzwalania migawki B, obiektyw z zoomem, statyw, wężyk spustowy oraz arkusz czarnego kartonu lub kapelusz. Ponieważ nie znamy dokładnie miejsca, w którym na niebie pojawią się fajerwerki, lepiej jest użyć obiektywu szerokokątnego zamiast obiektywu stałoogniskowego, tak aby pozostawić sobie możliwość swobodnego doboru kadru. Ponieważ fajerwerki mogą być o wiele większe i wybuchać wyżej niż oczekujemy, zastosowanie obiektywu szerokokątnego staje się koniecznością, w szczególności jeśli fotografujemy z niewielkiej odległości. W celu dobrania odpowiedniego kąta lub kadru, należy skorzystać z zoomu. Po wybraniu kąta można zmienić obiektyw na stałoogniskowy, tak aby uzyskany obraz był bardziej wyraźny.

Fajerwerki wybuchają zwykle przed upływem pięciu sekund od wyrzutu w powietrze. Wiedząc to, można robić doskonałe zdjęcia fajerwerków, korzystając z ustawienia przysłony w zakresie od F8 do F16 i czułości ISO między 100 i 200.

Aby sfotografować więcej fajerwerków, należy ustawić aparat w trybie B, otworzyć przysłonę i zakryć obiektyw czarnym kartonem lub kapeluszem. Następnie należy odsłaniać obiektyw wyłącznie wtedy, gdy fajerwerki są odpalane. Powtarzając tę czynność można uchwycić kilka fajerwerków na jednym zdjęciu. Należy unikać używania pokrywki na obiektyw, ponieważ nawet niewielkie poruszenie aparatem może spowodować brak ostrości tła. Użycie wężyka spustowego jest również koniecznością przy korzystaniu z trybu wyzwalania migawki B, ponieważ zapobiega poruszaniu aparatem.

W przypadku fotografowania fajerwerków tryb AF (auto focus) może okazać się zawodny, dlatego też do ustawienia ostrości lepiej użyć trybu ręcznego (MF). Z uwagi na fakt, że miejsca, w których odpalane są fajerwerki, różnią się od siebie, zalecamy zastosować niższe wartości przysłony, tak aby uzyskać większą głębię ostrości, nawet w trybie ręcznego ustawianie ostrości. Można zastosować automatyczny tryb balansu bieli, jednak w trybie do robienia zdjęć w oświetleniu żarowym (tungsten), przy ręcznych nastawach balansu bieli lub wartości kelwinów (K), można uzyskać lepszy, bardziej niebieski kolor tła.

Wskazówka dla fotografa 1: najlepsze zdjęcia fajerwerków robi się na początku pokazu, ponieważ z upływem czasu kolejne fajerwerki pokryte są dymem, który uniemożliwia robienie wysokiej jakości zdjęć.

Wskazówka dla fotografa 2: zamiast robić zdjęcia samym fajerwerkom można poprawić jakość zdjęć poprzez uwzględnienie miejskiego pejzażu w tle. Aby tego dokonać, należy najpierw sprawdzić naświetlenie pejzażu. Następnie należy zrobić zdjęcie przy użyciu trybu migawki B. Jeśli naświetlenie pozwala na to, można zastosować kawałek kartonu do przykrycia obiektywu. Następnie wystarczy odsłonić obiektyw w chwili odpalenia fajerwerków, tak aby zrobić zdjęcie zarówno fajerwerków, jak i pejzażu.

Esencja fotografii nocnej - Zdjęcia poruszających się samochodów Tekst i zdjęcia: Jungdae Kim

Najważniejsze zalety robienia zdjęć poruszających się samochodów nocą to smugi świateł i przepiękne światła miejskie. Aby uwzględnić całe skrzyżowanie w jednym kadrze, potrzebny jest obiektyw szerokokątny. W niektórych przypadkach konieczne może okazać się zastosowanie tzw. rybiego oka. Oczywiście kąt fotografowania oraz kadr będą różne w zależności od fotografowanego obszaru. Zasięg zdjęcia jest również kwestią wyboru, a wielu fotografów nierzadko wykorzystuje standardowe obiektywy stałoogniskowe. Aby uzyskać doskonałe zdjęcie ze smugą świateł samochodów, potrzebny jest dłuższy czas migawki. W rezultacie nie trzeba koniecznie zwiększać czułości, nawet w przypadku zdjęć nocnych wystarczy wartość około 100 ISO. Ogólnie rzecz biorąc, szybkość migawki musi wynosić ponad 15 sekund, aby możliwe było uchwycenie przyzwoitej smugi światła, zatem należy odpowiednio ustawić przysłonę z uwzględnieniem szybkości migawki. Nierzadko zdjęcia robione są przy wartości przysłony od F8 do F16. W razie potrzeby szybkość przysłony można zwiększyć poprzez zastosowanie filtra neutralnego szarego (ND – neutral density). Fani nocnego fotografowania uwielbiają robić zdjęcia podczas „magicznej godziny” – na 30 minut przed i po zachodzie słońca. Jest to urokliwy moment, ponieważ można fotografować zarówno zachodzące słońce, jak i nocne krajobrazy. Jednakże zdjęcia poruszających się samochodów niekoniecznie trzeba robić w tym czasie. Co prawda można wtedy uzyskać lepsze kolory, jednak moim zdaniem późniejsze godziny są lepsze, jeśli naszym celem jest robienie zdjęć samych poruszających się samochodów: im ciemniejsze tło, tym bardziej białe i czerwone wydają się reflektory samochodów. Moją ulubioną metodą jest wciśnięcie spustu migawki do połowy w trybie ustawiania ostrości AF, a następnie zmiana na tryb MF. W miarę możliwości użycie wężyka spustowego i wybór ręcznych ustawień balansu bieli, zamiast opcji automatycznej, lub ręcznych ustawień wartości kelwinów umożliwia robienie lepszych, bardziej spektakularnych zdjęć. Wskazówka dla fotografa 1: ustaw balans bieli ręcznie, wybierając jako punkt ostrzenia środkową linię skrzyżowania wśród przejeżdżających samochodów. Balans bieli można ustawić przy użyciu kilku akcesoriów. Ja najczęściej używam „tarczy balansu bieli” do ustawiania balansu bieli i robienia zdjęć samochodów poruszających się nocą. Wskazówka dla fotografa 2: atmosfera zdjęcia zmienia się w zależności od szybkości migawki. Należy zdecydować, jak długa ma być smuga światła pojazdu. Długi czas migawki może sprawić, że droga będzie pełna różnych świateł, można też uprościć obraz smug świetlnych, fotografując zaledwie kilka linii. Porównanie ze sobą przedstawionych zdjęć pozwala na zapoznanie się z ich charakterystyką, a także może stać się źródłem inspiracji.

Nowy centralny punkt krajobrazu w Seulu - Hangang nocą

Tekst i zdjęcia: Yongmin Lee

Fotografując Hangang nocą, ludzie zwykle uwzględniają w kadrze mosty. Robiąc zdjęcia zaraz przed lub natychmiast po zachodzie słońca, można uzyskać imponujące fotografie z wyjątkowo żywymi kolorami nieba. Widoczność, która ma duże znaczenie w przypadku fotografii, może być różna w zależności od warunków atmosferycznych, dlatego też należy uwzględnić je przed przystąpieniem do robienia zdjęć. W chwili zrobienia tego zdjęcia niebo było zbyt jasne, dlatego też szybkość migawki była bardzo duża. Nie było to również wystarczające do uchwycenia smug świateł samochodów przejeżdżających przez most Banghwa. Dlatego też obniżyłem szybkość migawki z ISO 100 na 50, tak aby uchwycić smugi świetlne poruszających się samochodów, przy przysłonie o wartości około F13, tak aby uchwycić również znajdującą się w oddali górę. Poprzez ustawienie aparatu w trybie „clear” udało mi się uzyskać większą głębię kolorów.

Most Banghwa
1. Miejsce: środek góry, z którego widoczny jest północny koniec mostu Banghwa
2. Data i godzina: 16 lutego 2008, około 18:30, zaraz przed zachodem słońca
3. Informacje o ustawieniach: 135 mm, F 2.0, Pomiar światła: wieloprzysłonowy: F13, Szybkość przysłony: 10 sekund, ISO: 50
Tryb: clear

W przypadku robienia zdjęć po zachodzie słońca, ale zanim zapadnie całkowita ciemność, dobrym pomysłem jest tryb do robienia zdjęć przy świetle żarowym (tungsten), ponieważ na niebie pozostają jeszcze niebieskawe smugi. Ustawienia aparatu, jakie ja zazwyczaj stosuję, to tryb do robienia zdjęć w oświetleniu żarowym (tungsten), umożliwiający uzyskanie dobrej wyrazistości i niebieskawego odcienia, ręczne ustawianie wartości kelwinów oraz automatyczny balans bieli – w przypadku nowoczesnych aparatów uzyskuje się przyzwoity balans bieli, ze względu na coraz bardziej zaawansowane parametry tych urządzeń. Jeśli chodzi o ustawienia ostrości, ostrzę na punkt pomiędzy 1/3 a 1/2 w średniej tonacji kolorystycznej (w przypadku obiektów bez średniej tonacji, ostrzę na punkt, który częściowo znajduje się w cieniu, a częściowo jest oświetlony), patrząc przez wizjer. Dzięki temu uzyskuję odpowiednie naświetlenie z głębią ostrości i mogę robić wyraźne zdjęcia.

Most Sungsan
1. Miejsce: na północnym końcu mostu Sungsan
2. Data i godzina: 8 marca 2008, około 19:00, po zachodzie słońca
3. Informacje o ustawieniach: 50 mm, F 1.4, Pomiar światła: wieloprzysłonowy: F11, Szybkość przysłony: 8 sekund, ISO: 100
Tryb: tungsten

Rozświetlanie kwitnącej wiśni - nocne zdjęcia kwitnącego drzewa wiśni

Tekst i zdjęcia: Heonguk Son

MF 50 mm F 1.4S / Tryb naświetlania: M / Przysłona: F8 / Szybkość migawki: 10 sekund / ISO: 100 / Balans bieli: 2780 kelwinów / zdjęcie w trybie RAW / sRGB

Trudność w fotografowaniu kwitnącego drzewa wiśni nocą polega na tym, że tego typu obiekt nigdy nie jest nieruchomy – kwiaty poruszają się delikatnie na wietrze. W przypadku zastosowania dłuższego czasu naświetlania, koniec gałęzi może być zamazany w porównaniu z innymi obszarami zdjęcia. Oznacza to, że należy zwiększyć wartość ISO lub zastosować szerszą przysłonę w celu uzyskania krótszego czasu migawki.

Jednakże przy próbie zrobienia ostrego zdjęcia całej gałęzi kwitnących kwiatów, od początku do końca, w celu uzyskania głębi ostrości należy ustawić niską wartość przysłony. To z kolei skutkuje dłuższym czasem migawki. Oczywiście głębia ostrości nabiera jeszcze większej głębi przy użyciu obiektywu z szerszym kątem. A zatem większą głębię ostrości – nawet przy niższej wartości przysłony – uzyskać można, stosując obiektyw szerokokątny zamiast teleobiektywu. W zależności od tego, na jaki punkt fotograf zdecyduje się ustawić ostrość, różne będą parametry takie, jak wartość przysłony, szybkość migawki i ustawienia ISO. Ja stosuję ISO 100 ze względu na jakość zdjęć, wartość przysłony od F8 do 16, tak aby uzyskać odpowiednią głębię ostrości, oraz szybkość migawki od 10 do 15 sekund. Ponadto trzeba cierpliwie czekać na chwilę bez wiatru, gdy gałęzie nie poruszają się, ponieważ czas naświetlania będzie dość długi. W czasie trwania Festiwalu kwitnącej wiśni w Korei w większości przypadków kwiaty podświetlane są bezpośrednio skierowanymi na nie reflektorami. Dlatego też należy uważać, aby nie uzyskać na zdjęciu niechcianej białej „dziury” z powodu prześwietlenia kwiatów. Jeśli kolorystyka świateł jest zmienna, zrobienie kilku zdjęć jest dobrym sposobem na uzyskanie obrazów z różnymi efektami i o zróżnicowanej atmosferze.

W przypadku korzystania z funkcji automatycznego ustawiania balansu bieli zdjęcia mogą być gorsze, ponieważ ich kolorystyka będzie inna na każdym zdjęciu, nawet jeśli pozostałe parametry pozostaną bez zmian. Ręczne ustawianie wartości kelwinów w celu uzyskania żądanej temperatury kolorów jest najlepszym wyjściem.

AAF 180 mm, F 2.8D ED / Tryb naświetlania: M / Przysłona: 11 / Szybkość migawki: 15 sekund / ISO: 100 /
Balans bieli: 2500 kelwinów / tryb robienia zdjęć RAW / sRGB

Smugi świetlne we wnętrzach – ruch wahadła

Tekst i zdjęcia: Heonguk Son

MF 50 mm, F 1.4S / Tryb naświetlania: M / Przysłona: 16 / Szybkość migawki: 246 sekund / ISO: 100 /
Balans bieli: 3130 kelwinów / tryb robienia zdjęć RAW / sRGB

Robienie zdjęć geometrycznie przepływających świateł przy zastosowaniu ruchu wahadła może być bardzo interesujące. Najpierw potrzebny będzie kawałek sznurka i mała latarka (najlepsze będzie małe źródło światła z jedną żarówką, ponieważ światło odgrywa tutaj rolę obciążnika), aparat, statyw i wężyk spustowy. Najpierw należy przywiązać sznurek o długości 1-1,5 m do końca latarki, a następnie drugi koniec sznurka przymocować do sufitu. Wysokość statywu należy ustawić najniżej, jak to możliwe, a następnie przystąpić do ustawiania kąta aparatu, zwracając obiektyw w kierunku sufitu. Patrząc przez wizjer należy upewnić się, że aparat ustawiony jest pod odpowiednim kątem. W razie potrzeby trzeba dokonać korekty. Należy spróbować umieścić obciążnik w środkowym punkcie wizjera i ustawić ostrość na końcu obciążnika. Następnie należy ustawić aparat w trybie ręcznego ustawiania ostrości (MF). Szybkość migawki należy ustawić w trybie B. Należy pamiętać o tym, że im bardziej otwarta przysłona, tym grubsze linie i odwrotnie – im mniej otwarta przysłona, tym cieńsze będą linie na zdjęciu. Zalecam fotografowanie cienkich linii poprzez zastosowanie niskiej wartości przysłony, ponieważ odległości pomiędzy poszczególnymi liniami zmniejszają się w miarę jak obciążnik obraca się do środka. Jeśli chodzi o format, należy robić zdjęcia w trybie RAW, a następnie zmieniać kolorystykę przy użyciu programu do obróbki plików RAW, tak aby uzyskać jak najlepszy efekt.

AF-S 17-35 mm F 2.8D ED / Tryb naświetlania: M / Przysłona: 16 / Szybkość migawki: 340 sekund / ISO: 100 / Balans bieli: 3130 kelwinów / zdjęcie w trybie RAW / sRGB

Po podłączeniu wężyka spustowego należy wyłączyć wszystkie światła i włączyć latarkę (obciążnik). Poprzez proste pociągnięcie i zwolnienie obciążnika latarka zacznie poruszać się ruchem prostoliniowym. Zamiast tego warto spróbować zatoczyć koło, poprzez delikatne popchnięcie obciążnika w jedną stronę, tak aby uzyskać kształt widoczny na powyższym zdjęciu. Po uzyskaniu żądanego koła należy nacisnąć przycisk wężyka spustowego, aby zacząć fotografowanie. Gdy wartość przysłony wynosi 16, czas naświetlania od 3 do 6 minut powinien być wystarczający. Fotograf powinien dobrać odpowiedni czas naświetlania na podstawie obserwacji wahadłowego ruchu obciążnika. Warto pamiętać, że zanim uda nam się zrobić dobre zdjęcie, możemy wykonać kilka nieudanych podejść. Wytrwali z pewnością uzyskają żądane rezultaty.

Smuga światła przecinająca ciemność nocy

Tekst i zdjęcia: Minseok Son

Tytuł: Linia Miejsce: Jianjae, Hamyang-gun ISO 100, F8, 30 sek.

Robienie zdjęcia smugi światła pozostawianej przez samochód jadący po górskiej drodze, bez sztucznego źródła światła, to esencja nocnej fotografii. Jeśli droga ostro zakręca lub jest bardzo stroma, smuga światła na nocnym zdjęciu jest bardziej dynamiczna, czego trudno doszukiwać się w innych zdjęciach robionych nocą. Ogólnie rzecz biorąc, samochody jeżdżące po nieoświetlonych, górskich drogach, poruszają się z niską prędkością. Ponieważ maksymalna szybkość migawki obsługiwana w trybach AV, TV i M lustrzanek cyfrowych wynosi zaledwie 30 sekund, funkcja żarówki i wężyk spustowy to niezbędne elementy wymagane do uzyskania szybkości migawki wyższej niż 30 sekund w celu uzyskania na zdjęciu efektu nieprzerwanej smugi światła. Jeśli chodzi o wybór obiektywu, obiektyw szerokokątny zdecydowanie bardziej nadaje się do robienia tego typu zdjęć niż teleobiektyw, który zamiast nieprzerwanej smugi sfotografuje ją w odcinkach. Należy pamiętać, że ultraszerokokątne obiektywy – poniżej 20 mm – umożliwiają fotografowanie szerszych i dużo bardziej wyraźnych smug światła. Jeśli chodzi o balans bieli, najlepiej wybrać tryb do robienia zdjęć w świetle jarzeniowym lub żarowym (fluorescent lub tungsten). Ostry kontrast białej smugi światła z kruczoczarnym nocnym niebem z pewnością natychmiast zwróci uwagę oglądających. Należy również pamiętać, że kolor smugi światła staje się bielszy w miarę obniżania temperatury kolorów i spróbować ustawić balans bieli w trybie do robienia zdjęć w świetle jarzeniowym lub żarowym (fluorescent lub tungsten). Można również sprawdzić rezultaty uzyskiwane poprzez stosowanie zróżnicowanej temperatury kolorów. Jeśli chodzi o czas naświetlania, pożądane jest lekkie niedoświetlenie. W niektórych przypadkach konieczne może okazać się podkreślenie smug światła poprzez przyciemnienie tła, tak aby wydobyć dynamikę ruchu samochodu pod ciemnym niebem. Dlatego też należy nauczyć się wyboru smug światła na odpowiednim tle, poprzez zastosowanie kompensacji naświetlania, ciemniejszej o 1 do 2 stopni, zamiast polegać na optymalnej wartości naświetlania. Ze względu na charakter zdjęć na tego typu wyprawy fotograficzne zalecam udawać się w towarzystwie dwóch lub trzech znajomych. Doczekanie się na samochód jadący górską drogą późną nocą nie jest łatwe, dlatego też konieczne może okazać się użycie własnego samochodu jako fotografowanego obiektu, zamiast czekania na przejazd przypadkowego pojazdu. Jeśli masz jednego lub dwóch znajomych, którzy nacisną przycisk wężyka spustowego, podczas gdy Ty będziesz prowadzić samochód, będzie idealnie. Przed zrobieniem zdjęcia należy sprawdzić tor ruchu i kompozycję kadru. Znalezienie doskonałego ujęcia w kompletnej ciemności, polegając wyłącznie na zmysłach, nie jest łatwym zadaniem. Zalecam odwiedzenie wybranego miejsca jeszcze przed zachodem słońca, w celu zbadania możliwych torów ruchu i podjęcia decyzji o tym, skąd będą robione zdjęcia smug światła.

Tytuł: Radość z ciszy Miejsce: droga pomiędzy Nonsan i Wanju
ISO 100, F8, 221 sek.

Punkt kulminacyjny miejskiego krajobrazu nocą – budynki

Tekst i zdjęcia: Yui-jeong Choi

Tryb M / ISO: 100 / F8 6 sek. / Balans bieli: ustawienia wartości kelwinów / Zdjęcie w formacie sRGB jpeg / Kompensacja: 8211 / Ostrość i balans kolorów wyretuszowane przy użyciu programu Photoshop

Jedną z zalet robienia zdjęć nocą jest możliwość fotografowania efektownych miejskich świateł. Przy dobrej pogodzie, gdy widoczne są chmury płynące ponad rozświetlonym miastem, wydaje nam się, że możemy sfotografować wszystko: miasto nocą, pobliską rzekę i ulice z ruchomymi światłami. Jednakże nawet przy złej pogodzie nie należy wychodzić z domu bez aparatu i statywu. Lepiej zawsze być przygotowanym, niż przeżyć rozczarowanie z powodu utraconej możliwości. Fotografowanie budynków w Seulu nocą wcale nie jest takim prostym zadaniem, jak może się wydawać. Zawsze można wejść na jedną z gór otaczających miasto, jednak czasami stworzenie unikalnego i interesującego kadru wymaga wejścia na dach wysokiego budynku, aby odkryć nieznane obiekty. Na dachy można wchodzić wyłącznie po uzyskaniu odpowiedniego zezwolenia od zarządcy budynku. Ogólnie rzecz biorąc, do robienia zdjęć należy zastosować najniższą wartość ISO i przysłonę od F8 do 13. Robiąc zdjęcie w pełni oświetlonego budynku, należy ustawić czas migawki od 2-6 sekund do 8-13 sekund. Aby uniknąć poruszenia aparatem, należy zawsze korzystać z wężyka spustowego i zablokować lustro, tak aby zapobiec jego drganiom. Aby uzyskać efekt czystego i żywego światła, w swoim aparacie stosuję tryb clear. Często korzystam również z obiektywu typu „rybie oko” o ekstremalnym kącie, ze względu na jego unikalną charakterystykę i możliwe do uzyskania efekty. Jeśli obiekt, który chcemy sfotografować, znajduje się zbyt blisko i nie można od niego odejść, należy zastosować obiektyw typu „rybie oko”, aby móc sfotografować żądany obiekt bez konieczności godzenia się na kompromisy. Uważam, że to daje dużą satysfakcję. Niektórzy unikają stosowania tego typu obiektywów ze względu na zniekształcenia, jednak mnie podobają się te interesujące efekty. Jedną z zalet tego rozwiązania jest możliwość rekonfiguracji obiektów, których nie można sfotografować przy użyciu żadnego innego obiektywu. Jak widać na zdjęciu powyżej, wysokie budynki lub zespoły obiektów można zmieścić w jednym kadrze, co jest kolejną zaletą „rybiego oka”. Podczas robienia zdjęć dobrze oświetlonych budynków nie jest wymagane zastosowanie długiego czasu naświetlania. Z uwagi na ciemność panującą w chwili robienia zdjęcia, zastosowałem dłuższy czas migawki, aby bardziej rozświetlić niebo.